«امید سبز»

«امید سبز»

تــــوی اوج ِ شکــفــتـــن بــود
کــه پاییـــزو به چشــم دیـــدی
با ایـنکــه با تـو بـد تــا کـــرد،
بازم، دنیـــا رو بخـــــشیدی !

دلــت رو زنــدگــــی، از بــس،
به اسم ِ سرنوشت خون کرد !
واســت آرامـــشی رویاســـت،
کــه پایــیز، اونو ویـرون کـرد

یه دنــیا رنـج ِ ناگفــته ســت،
سکــوت ِ ســرد و سـنگــینـت
عجــب ســرپوشــیه لبــخنــد،
واســـه چشـــمای غمگیـــنت

قســـم خــــوردی نمیـــــذاری
واسـت اینجا، ته ِ خـط شه ،
گــــذشــتی از هــمـه چــیـزت
کـــه رویات واقعــــیـت شـــه

یـــه جـــاهــایی کـــم آوردی،
یه وقــتایی زمــین خــوردی،
ازت هـرچـی کـه باقـی موند،
بـه جـنگ ِ سـرنوشـت بـردی

به جــای مـرهـم و تسکــین،
فـقــط ، زخماتـو پوشـــوندی
چشـــاتو رو هــمـــه بســتی،
خــودت پای خــودت مـوندی

دلــت هـرجـا شکــست، تنهـا
قـد ِ یـک گـریه مکـث کــردی
ادامــه دادی، چـــــون اهــل ِ
نـه تســلیم ، نــه عقـبـْگردی

مســــیرو ســـربه زیـر، امـا،
نجیــب و ســـربلـــند میـــری
تـو بــه رویــات رســـیدن رو
به زودی جــشن مـی گــیری

یـه روزی با همـــین زخــما،
همــیـن روح ِ تــرک خـورده
میـــشی تنهــــا امــید ِ سـبـز
واســــه قلــــبای پـــژمـــرده